Fundacja ormiańska KZKO
Ormianie Polscy
  • Dodano: 2012-10-15

    W dniach 9 - 11 października 2012r. w Mińsku, na Białorusi odbywała się konferencja "Sztuka i kultura ormiańskich kolonii na terytorium Rzeczypospolitej" (“Artistic Culture of Armenian Communities in the lands of Rzeczpospolita”). Konferencja zorganizowana została przez Muzeum Narodowe Białorusi oraz centrum badań ormiańskich ANIV przy wsparciu Ministerstwa Kultury Białorusi, Ambasady Republiki Armenii na Białorusi, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP oraz Instytutu Polskiego w Mińsku. W programie konferecji znalazły się wystąpienia przedstawicieli polskich uczelni wyższych oraz organizacji ormiańskich. Niestety nie wszyscy prelegenci dojechali.
    Drugiego dnia konferencji  została otwarta wystawa fotografii wykonanych przez jednego z prelegentów p.Armena Kazaryana pt. “Ani. Blessed Image of the Armenian Capital”  (ANI. Błogosławiony wizerunek ormiańskiej stolicy)

  • Dodano: 2012-10-04

    Chciałabym dzisiaj przypomnieć postać śp. Bogusławy Ilgner - kompozytorki, pianistki, pedagoga, w której żyłach płynęła krew ormiańska. Była potomkiem Persjan Axentowiczów i Lazaro de Bogdanowiczów.
    Urodzona 9 lipca 1913 r. we  Lwowie (matka Romana Persjan  Axentowicz, ojciec Wacław  Łobaczewski) dzieciństwo  spędziła w majątku  Czermna  koło Biecza. Później zamieszkała u swoich dziadków we Lwowie - Antoniny Eleonory de Lazaro Bogdanowicz i Marcelego Persjan Axentowicza - właściciela dóbr Danilcze koło Horodenki.
    Wychowanka Sacre-Coeur, po maturze rozpoczęła studia w  Konserwatorium  Muzycznym we Lwowie. Po ukończeniu  studiów w klasie pianistyki, była przez pewien czas nauczycielką muzyki w domach ziemiańskich.

    W 1938 roku wyszła za mąż za Jerzego Ilgnera - inżyniera  leśnictwa, poznanego cztery lata wcześniej studenta  Politechniki Lwowskiej. Okupację spędziła jako żona  leśniczego w Lasach koło Niska. Tam też została  zaprzysiężona do Armii Krajowej jako łączniczka. Po wojnie zamieszkała w Rzeszowie, w rodzinnym domu męża. Tu rozpoczęła pracę w Państwowej Szkole Muzycznej ucząc  pianistyki i prowadząc chóry dziecięce. W tym okresie  zaczęła komponować swoje pierwsze piosenki dziecięce, następnie skomponowała pierwszą operę dziecięcą „Czarodziejski kwiat” zyskując szacunek i uznanie środowiska muzycznego. Warto tu wspomnieć, że był to ewenement na skalę światową. Nie była jednak w stanie rozwinąć swojego talentu, bo choć władze w uznaniu jej  talentu uhonorowały ją Złotym Krzyżem Zasługi, odmówiła  wstąpienia do PZPR zatrzaskując tym samym drzwi do  kariery.  W 1955 roku przeniosła się do Warszawy. Zamieszkała wraz  z mężem i dwoma synami w jednopokojowym mieszkaniu o pow. 37m2. na Muranowie. Podjęła pracę w Szkole Muzycznej  Stopnia Podstawowego we Włochach, równocześnie ucząc w  Średniej Szkole Muzycznej na ulicy Miodowej oraz w Wyższej Szkole Baletowej, gdzie prowadziła wykłady z teorii muzyki. Jednocześnie dalej komponowała piosenki dziecięce, lecz  trwając w nonkonformistycznej postawie, bez wsparcia  władz, jej znakomite piosenki śpiewane były jedynie w szkolnych chórach dziecięcych.

    Na początku lat sześćdziesiątych skomponowała swoją drugą operę dziecięcą „Pierścień  dziwolągów”, którą wystawiono  w Warszawie, przy ponownym zachwycie krytyków muzycznych.  I kolejny dramat twórczy jej życia: na skutek działań  zazdrosnych, wymoszczonych w komunistycznym systemie ówczesnych wpływowych kompozytorów piosenek dziecięcych( Kaczurbina, Miklaszewski) prawie natychmiast zakazano wystawiania opery. Zmarła 4 października 1982 roku w Rabce.
    Bogusława  Ilgner pozostała w pamięci środowiska  muzycznego Warszawy nie tylko jako autorka dwóch oper i  piosenek dziecięcych. Przede wszystkim  pozostała w  sercach i umysłach wielu jej wychowanków, o czym świadczy  pamięć Związku Kompozytorów Polskich i często zapalane  znicze na płycie Jej grobu na Cmentarzu Powązkowskim w  Warszawie.

    nota przygotowana przez M. Axentowicz - Bohosiewicz na podstawie materiałów przesłanych przez syna śp. Bogusławy Ilgner.

  • Dodano: 2012-09-29

    Ormiańskie Towarzystwo Kulturalne zaprasza na DZIEŃ ORMIAŃSKI, który odbędzie 20 października 2012r. o godz. 12:00 w sali 245 Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie przy ul. Rajskiej 1. W programie:

    - pokaz prac dzieci ze szkółki ormiańskiej
    - występ dzieci ze szkółki ormiańskiej
    - występ teatrzyku Banali
    - pokaz tańca narodowego
    - prezentacja poezji ormiańskiej i polskiej
    - roztrzygnięcie konkursu

  • Dodano: 2012-09-26

    14 września br. w Kamienicy pod Trzema Herbami, w samym centrum Kielc, nastąpiło otwarcie nowego punktu na kulturalnej mapie Polski - Muzeum Dialogu Kultur ( oddział Muzeum Narodowego w Kielcach).
    Muzeum będzie przybliżać idę dialogu międzykulturowego, przedstawiać jego przykłady i perspektywy - te zapisane w historii, jak i współczesne. Zaprezentuje różnorodność narodową, etniczną, religijną, determinowaną przez płeć czy pozycję społeczną. Ukaże różnorodność w sztuce i architekturze, wielokulturowy dyskurs w muzyce, czy kinematografii. W sferze zainteresowań Muzeum znajdą się także pozytywne relacje, wzajemne oddziaływanie na siebie kultur, wzajemne inspirowanie się, czerpanie z bogactwa doświadczeń, współistnienie, a także narzędzia wykorzystywane w międzykulturowej komunikacji.
    Przybliżając historię, kulturę i tradycję Muzeum Dialogu Kultur nieustannie będzie podkreślać mnogość i różnorodność poglądów, wyznań, przekonań. Chcą wymieniać się myślami i doświadczeniami przed wejściem do Kamienicy pod Trzema Herbami zostawimy wszelkie uprzedzenia oraz stereotypy i zastąpimy je poszanowaniem odmienności.
    Kultura i historia Ormian polskich to temat obecny zarówno na ekspozycji stałej, jak również w działalności kulturalnej i edukacyjnej Muzeum Dialogu Kultur. Z tematyką tą związane są m.in. prezentacje multimedialne wystawy głównej, pokazy filmów, wykłady, warsztaty i spotkania autorskie. Prezentacja multimedialna dotycząca Ormian składa się z 3 części:

    Pierwsza  przedstawia zarys  historii Armenii  i dziejów Ormian Polskich.Druga omawia sytuację obecną Ormian w Polsce.Trzecia ukazuje sylwetki Ormian związanych z Kielcami, których postaci stały się inspiracją przy tworzeniu prezentacji o mniejszości ormiańskiej. Kluczową postacią był Grzegorz Axentowicz (dziadek Marty Axentowicz-Bohosiewicz), który do Kielc przyjechał w 1929 roku. Był dyrektorem Izby Rzemieślniczej, funkcję tę pełnił do września 1939 roku. W kadencji 1934-1939 był również ławnikiem w Zarządzie Miasta. Od 1936 roku stał na czele Komitetu Wykonawczego Budowy Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach. W maju 1939 roku Rada Miejska podjęła decyzję o bezpłatnym przekazaniu placu na folwarku Psiarnia dla Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego pod budowę Muzeum Świętokrzyskiego. Plany budowy muzeum przerwał wybuch II wojny światowej. Dalsze losy Grzegorza Axentowicz rzuciły daleko od Kielc, ale Jego podpis widnieje na Akcie założycielskim Komitetu Budowy Muzeum Świętokrzyskiego, którego obecnym kontynuatorem jest Muzeum Narodowe w Kielcach z nowym oddziałem w postaci Muzeum Dialogu Kultur. I tak to Ormianie Polscy na zawsze już pozostaną związani z Kielcami.  Otwarcie muzeum poprzedziła dwudniowa konferencja "Cztery narody, cztery spojrzenia. Perspektywy dialogu międzykulturowego", w której udział wzięli przedstawiciele świata nauki i kultury z Komarom-Esztergom na Węgrzech, Winnicy na Ukrainie i Regionu Centralnej Finlandii oraz z Niemiec i Polski. Gościem specjalnym był ks. Adam Boniecki, który swoim wystąpieniem rozpoczął spotkanie.
    Referat wygłosiła również prezes Fundacji Ormiańskiej KZKO, Marta Axentowicz-Bohosiewicz - "Kuty nad Czeremoszem. Mała stolica Ormian - projekt ratowania i ochrony wspólnego dziedzictwa kulturowego.PEŁEN PROGRAM KONFERENCJI

  • Dodano: 2012-09-21

    Dziś w Kijowie-Bykowni otwarty został polski cmentarz wojskowy, na którym pochowani są oficerowie, żołnierze, policjanci i urzędnicy pomordowani przez NKWD wiosną 1940 r.
    Nekropolia w Bykowni (teren ten znajduje się obecnie w granicach Kijowa) to czwarty cmentarz polskich ofiar NKWD z 1940 r., po cmentarzach w Lesie Katyńskim, Charkowie i Miednoje. Polski Cmentarz Wojenny w Bykowni upamiętnia polskich więźniów aresztowanych i zamordowanych przez NKWD na Ukrainie, którzy - tak jak jeńcy obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie - zginęli z rozkazu Józefa Stalina i jego politbiura z 5 marca 1940 r.
    Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, która odpowiadała za budowę cmentarza, podkreśla, że będzie on czytelną przestrogą dla przyszłych pokoleń przed totalitaryzmami.
    W nowej katyńskiej nekropolii są m.in. ołtarz z nazwiskami ofiar, Dzwon Pamięci oraz symbole religijne podkreślające wielowyznaniowy charakter II Rzeczpospolitej (będą to krzyż łaciński i prawosławny, gwiazda Dawida i półksiężyc). Ponadto w alejce okalającej cmentarz rozmieszczono indywidualne tabliczki - epitafia ofiar, zawierające m.in. stopień wojskowy, datę i miejsce urodzenia, przydział służbowy, zawód, funkcję państwową lub społeczną.
    W lesie koło Bykowni spoczywa co najmniej połowa spośród 3453 osób z „ukraińskiej listy katyńskiej”. Do tej pory odnaleziono szczątki ok. 900 ciał naszych rodaków. Znaleźli się tam również Ormianie Polscy:
    Karol ZACHARIASIEWICZ,
    kpt. Henryk BERNATOWICZ,
    Józef BOHOSIEWICZ,
    kpt. Jan TEODOROWICZ,
    ppor. Tadeusz TEODOROWICZ,
    Kazimierz AGOPSOWICZ,
    Karol BOGDANOWICZ,
    ppłk Kalikst SZYMONOWICZ,

  • Dodano: 2012-09-15

    W dzisiejszej (tj. sobotnio-niedzielnej 15/16.09/2012) "Rzeczpospolitej" (w "Plusie Minusie") jest dwukolumnowy tekst Beaty Zubowicz "W stronę Zaleszczyk". Jeden ze śródtytułów brzmi "Ormianin od winnic", a pod nim o Grzegorzu Zarugiewiczu (przy okazji także o jego bratowej Jadwidze i Grobie Nieznanego Żołnierza).

  • Dodano: 2012-09-12

    15.09.br. o godz. 12:00 podczas Targów Książki Historycznej w Krakowie (Auditorium Maximum UJ ul. Krupnicza 33) odbędzie sie spotakanie pt. "Historia est magistra vitae"  - z Markiem Eminowiczem, legendarnym nauczycielem historii V LO w Krakowie, który opowie o swoich niekonwencjonalnych metodach nauczania historii, wyprawach po całym świecie w czasach PRL-u oraz swoich wybitnych uczniach. Będzie to również okazja do otrzymania dedykacji w książce "Lubię swoje wady. Marek Eminowicz w opowieściach na siedemdziesięciopięciolecie".
    Podczas Targów zaprezentowane zostaną grafiki prezentujące postać Marka Eminowicza.

    MAREK EMINOWICZ (1933) to wybitny nauczyciel historii z V Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie. Wywodzi się z rodu ormiańskiego Eminowiczów, przed kilkoma wiekami osiadłego na ziemiach polskich. Jego potomkowie od początku angażowali się w działalność patriotyczną na rzecz nowej ojczyzny (przeciw Chmielnickiemu, w powstaniu styczniowym, w I wojnie światowej i wojnie bolszewickiej). Nic więc dziwnego, że i Marek Eminowicz poszedł w ich ślady. Za przynależność do organizacji konspiracyjnej w 1952 roku został skazany na 7 lat więzienia (Jaworzno). Na wolność wyszedł w 1955 roku. Skończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i przez wiele lat był nauczycielem historii w „Piątce”. Już nie w konspiracji, lecz otwarcie, na lekcjach historii przeciwdziałał komunistycznemu systemowi, kształcąc nowe pokolenia Polaków świadomych niezakłamanej historii swojego kraju, nowych patriotów. Chciał, by jego uczniowie kierowali się najlepszymi wzorcami, jakie poznawali podczas lekcji historii, które zawsze chciał uczynić nie tylko lekcjami o przeszłości, ale i nauką o życiu. Wszak nie bez przyczyny ukłute zostało powiedzenie, że historia jest nauczycielką życia.

  • Dodano: 2012-09-11

    Jan Chryzostom Zachariasiewicz, pseud. Maciej Łomża urodził się 11 września 1823 w Radymnie – polski pisarz i dziennikarz pochodzenia ormiańskiego.
    Większość życia spędził we Lwowie biorąc aktywny udział w redagowaniu szeregu tamtejszych czasopism postępowych. Związany m.in. z Wincentym Polem. Był jeden z najpłodniejszych pisarzy nurtu pozytywistycznego w literaturze polskiej.
    Urodził się jako jedyne dziecko Antoniny z Gwiazdowskich Zachariasiewiczowej i Aleksandra Zachariasiewicza. Jego ojciec pół–mieszczanin, pół–rolnik był właścicielem dość dużej posiadłości i gruntów przyległych do miasta. W 1833 Zachariasiewicz rozpoczął naukę w gimnazjum w Przemyślu. Należał do spiskowej organizacji Synowie Ojczyzny - najważniejszej komórki Młodej Sarmacji. Najważniejszym celem członków tej organizacji była praca dla ojczyzny. Zachariasiewicz uczestniczył w zebraniach samokształceniowych, czytał zakazaną literaturę, poznawał historię Polski. 18 grudnia 1839 w Przemyślu miał miejsce nieudany spisek na życie komisarza policji Gutha. W marcu 1840 nastąpiły pierwsze aresztowania. Zdemaskowano także Synów Ojczyzny, w tym Jana Zachariasiewicza, który nie brał udziału w spisku, ale wystarczającym powodem aresztowania była przynależność do organizacji. Śledztwo trwało dwa lata, toczyło się we Lwowie. Wyrok zapadł w 1842. Zachariasiewicz został skazany na karę ciężkiego więzienia w twierdzy Spielberg. Przebywał tam do lutego 1844. Wrócił na krótko do Radymna, potem wyjechał studiować na uniwersytet we Lwowie. Uczestniczył w wykładach z literatury, historii, estetyki, wyższej matematyki. Czas wolny spędzał w Zakładzie Ossolińskich.

  • Dodano: 2012-07-13

    Staraniem Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego w Krakowie ukazała się książka "Ormiańska rodzina Bohosiewiczów", której autorem jest Andrzej Bohosiewicz. Ładnie wydana, na kredowym papierze, z ponad 80 ilustracjami. Zachęcam, a zainteresowanych kieruję do OTK, które będzie  prowadziło dystrybucję.

  • Dodano: 2012-06-28

    W czerwcowym numerze (nr. 222) Jupitera ukazał się artykuł p. Beaty Dżon o ponownym pochówku Arcybiskupa Józefa Teodorowicza w 2011r.
    Jupiter to polonijny periodyk (Magazyn Kulturalno-Informacyjny) wydawany w Austrii, a także ciekawy polonijny serwis informacyjny w Internecie. Redaktorem naczelnym jest Jadwiga M. Hafner - "Jaga".
    ZAPRASZAMY DO LEKTURY
    www.jupiter-online.at

sponsorzy i partnerzy:
Materiały publikowane na stronie są własnością Fundacji Armenian Foundation
Kopiowanie bez zgody Fundacji jest zabronione.