Fundacja ormiańska KZKO
Ormianie Polscy
  • Dodano: 2013-03-01

    Jednym z  bohaterów antykomunistycznego podziemia był Polski Ormianin: TUMANOWICZ Walerian Józef, „Jagra”, „Jagodziński”, (1894 - 1947) - Ormianin, legionista, oficer Wojska Polskiego, działacz Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.        

  • Dodano: 2013-01-15

     

    Fundacja Ormiańska KZKO wraz z Izbą Gospodarczą Polska - Armenia ma ogromny zaszczyt zaprosić Państwa na Noworoczny Bal Ormiański. Wracamy do pięknej, przedwojennej tradycji Ormiańskich Balów Noworocznych organizowanych we Lwowie i Warszawie. Ostatni taki bal miał miejsce we Lwowie i skupiał środowisko ziemiańskie i inteligencję kresową. Honorowy patronat nad Ormiańskim Balem Anno Domini 2013 objął Jego Ekscelencja Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Republiki Armenii w Polsce dr Ashot Galoyan. Bawić będziemy się przy dźwiękach muzyki ormiańskiej i polskiej 26 STYCZNIA BR. W HOTELU JM APART W WARSZAWIE UL. GRZYBOWSKA 45 - rozpoczęcie Balu o godz. 19:00. Komitet organizacyjny Pań i Panów serdecznie uprasza o dokonywanie imiennej rezerwacji telefonicznie(tel.696586108)lub
    mailowo(sekretariat@fundacjaormianska.pl).

    Fundacja Ormiańska KZKO wraz z Izbą Gospodarczą Polska - Armenia ma ogromny zaszczyt zaprosić Państwa na Noworoczny Bal Ormiański. Wracamy do pięknej, przedwojennej tradycji Ormiańskich Bali Noworocznych organizowanych we Lwowie i Warszawie. Ostatni taki bal miał miejsce we Lwowie i skupiał środowisko ziemiańskie i inteligencję kresową. Honorowy patronat nad Ormiańskim Balem Anno Domini 2013 objął Jego Ekscelencja Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Republiki Armenii w Polsce dr Ashot Galoyan. Bawić będziemy się przy dźwiękach muzyki ormiańskiej i polskiej 26 STYCZNIA BR. W HOTELU JM APART W WARSZAWIE UL. GRZYBOWSKA 45 - rozpoczęcie Balu o godz. 19:00. Komitet organizacyjny Pań i Panów serdecznie uprasza o dokonywanie imiennej rezerwacji telefonicznie(tel.696586108)lub mailowo(sekretariat@fundacjaormianska.pl).

  • Dodano: 2013-01-13

     

    Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Marka Eminowicza, wieloletni Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego. 
    Ś.P. MAREK EMINOWICZ 1933-2013 - wybitny nauczyciel historii z V Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie. Wywodził się z rodu ormiańskiego Eminowiczów, przed kilkoma wiekami osiadłego na ziemiach polskich. Jego potomkowie od początku angażowali się w działalność patriotyczną na rzecz nowej ojczyzny (przeciw Chmielnickiemu, w powstaniu styczniowym, w I wojnie światowej i wojnie bolszewickiej). Nic więc dziwnego, że i Marek Eminowicz poszedł w ich ślady. Za przynależność do organizacji konspiracyjnej w 1952 roku został skazany na 7 lat więzienia (Jaworzno). Na wolność wyszedł w 1955 roku. Skończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i przez wiele lat był nauczycielem historii w „Piątce”. Już nie w konspiracji, lecz otwarcie, na lekcjach historii przeciwdziałał komunistycznemu systemowi, kształcąc nowe pokolenia Polaków świadomych niezakłamanej historii swojego kraju, nowych patriotów. Chciał, by jego uczniowie kierowali się najlepszymi wzorcami, jakie poznawali podczas lekcji historii, które zawsze chciał uczynić nie tylko lekcjami o przeszłości, ale i nauką o życiu. Wszak nie bez przyczyny ukłute zostało powiedzenie, że historia jest nauczycielką życia.

    Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Marka Eminowicza, wieloletniego Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego, wybitnego historyka i pedagoga. 

  • Dodano: 2013-01-11

    W Nowym Roku Zarząd Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego składa swoim członkom  i sympatykom najlepsze życzenia wszelkiej pomyślności.
     
    Jednocześnie pragnę zaprosić na „opłatek ormiański”, który odbędzie się w dniu 28 stycznia 2013 roku (poniedziałek) o godz. 17:00 w siedzibie Muzeum Etnograficznego przy ul. Krakowskiej 46 w „Stolarni” (trzeba wejść głównym wejściem a następnie przez podwórko do oficyny). Pragnę poinformować, że  istnieje możliwość przeniesienia spotkania do sali wykładowej na Plac Wolnica 1.
     
     
    Po złożeniu sobie życzeń i połamaniu się  opłatkiem usłyszymy wykład prof. Andrzeja Pisowicza  „Ormiańskie uroczystości bożonarodzeniowe w irańskim Azerbejdżanie (Tebryz)”.
     
    W czerwcu bieżącego roku minie 20 lat od momentu rozpoczęcia wydawania „Biuletynu OTK”
    W tym czasie wydaliśmy 71 numerów  o różnej objętości i różnej tematyce. Prosiłbym Szanownych Państwa o nadesłanie  na adres OTK, Waszych opinii na temat biuletynu. Nadesłane  materiały opublikujemy w drugim półroczu 2013 roku. Myślimy również o zorganizowaniu Ogólnopolskiego spotkania środowiska ormiańskiego  poświęconego Biuletynowi OTK. O podjętych działaniach  będziemy Państwa informować.
    Prezes Adam Terlecki 

    W Nowym Roku Zarząd Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego składa swoim członkom  i sympatykom najlepsze życzenia wszelkiej pomyślności. Jednocześnie pragnę zaprosić na „opłatek ormiański”, który odbędzie się w dniu 28 stycznia 2013 roku (poniedziałek) o godz. 17:00 w siedzibie Muzeum Etnograficznego przy ul. Krakowskiej 46 w „Stolarni” (trzeba wejść głównym wejściem a następnie przez podwórko do oficyny). Pragnę poinformować, że  istnieje możliwość przeniesienia spotkania do sali wykładowej na Plac Wolnica 1. Po złożeniu sobie życzeń i połamaniu się opłatkiem usłyszymy wykład prof. Andrzeja Pisowicza  „Ormiańskie uroczystości bożonarodzeniowe w irańskim Azerbejdżanie (Tebryz)”.

  • Dodano: 2012-12-04

    Ostatni ormiańsko - katolicki w Polsce, Arcybiskup Józef Teofil Teodorowicz zmarł 4 grudnia 1938 we Lwowie. Po jego śmierci, w uznaniu zasług dla Rzeczypospolitej, ogłoszono w całym kraju żałobę narodową. Zgodnie ze swą ostatnią wolą, ten wybitny patriota, poseł na Sejm i senator RP z list Narodowej Demokracji, kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Odrodzenia Polski, został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa.

  • Dodano: 2012-11-07

    Urodzony 7.11.1911 roku w Krakowie, pamięta końcowy okres niewoli porozbiorowej. Jako sześciolatek doczekał Niepodległości Polski, ale i trudne czasy wojny polsko-bolszewickiej. Kształcił się i wychowywał w Krakowie. Absolwent wydziału prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie studiów wykazał zainteresowania problemami społecznymi. Członek Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej, prezes jego oddziału krakowskiego w 1932 i 1933-34 r. Ten Związek stał silnie na stanowisku poszanowania godności ludzkiej, bez względu na przekonania polityczne czy pochodzenie narodowościowe.
    Po studiach w 1936 r. kieruje Wydziałem Młodzieżowym w Światowym Związku Polaków z Zagranicy „Światpolu” w Warszawie, którego misją było budowanie więzi między młodzieżą polską w świecie, a odrodzonym krajem. Prezesem Światpolu był wówczas marszałek Senatu, późniejszy prezydent na obczyźnie Władysław Raczkiewicz, pracował także Bolesław Wierzbiański. Z zagadnieniem polskiej światowej diaspory Władysław Zachariasiewicz zetknął się wcześniej na praktykach wakacyjnych w polskich placówkach zagranicznych w Niemczech i na Łotwie. Potem do wojny kierował ośrodkiem szkoleniowym dla młodzieży zagranicznej Światpolu w Gronniku koło Zakopanego.
    W 1939 r. jako oficer rezerwy zmobilizowany do 2 Batalionu Pancernego w Żurawicy, walczył w Małopolsce do wkroczenia Armii Czerwonej. Po miesiącu, przy próbie przekraczania granicy rumuńskiej w rejonie Kosowa, wpadł w ręce pograniczników sowieckich i przekazany NKWD w Stanisławowie. Odtąd zaczęła się jego gehenna więzień sowieckich w Czernihowie, Kijowie i Charkowie. W końcu z wyroku sądowego zesłano go na 10 lat ciężkich robót do łagru na dalekiej Północy w rejonie Archangielska, skąd zwolniony został dopiero w marcu 1942 roku. Jego losem zaopiekowała się Ambasada Polska w Kujbyszewie, polecając mu zorganizowanie i kierowanie placówką opieki społecznej w Czelabińsku na Uralu. Potem pracował w ambasadzie w Kujbyszewie i mianowany Delegatem na Kazachstan z siedzibą w Ałma Acie, gdzie było wielu byłych zesłańców. Ale tam nie dojechał, bo został aresztowany przez agentów NKWD, przesłuchiwany w jej podziemiach i po czterech miesiącach interwencji ambasady został wydalony z ZSRR do Iranu. Stamtąd, po rekonwalescencji, skierowany został na placówkę łączności z krajem do Konsulatu Polskiego w Konstantynopolu.

  • Dodano: 2012-11-02

    We Lwowie na dziedzińcu Katedry Ormiańskiej rozpoczęło się montowanie konstrukcji zabytkowego drewnianego ołtarza „Golgota”. Na razie na swe miejsce powrócił tylko jeden z jego elementów - krucyfiks. W całej okazałości zobaczyć arcydzieło lwowskiej rzeźby będzie można w połowie listopada.
    „Dzisiaj przedstawiamy finiszowy etap renowacji drewnianego ołtarza „Golgota”. Dwa lata trwa renowacja, przygotowawczy okres był jeszcze dłuższy, ale wreszcie jesteśmy prawie  u mety  i teraz na dziedzińcu Katedry Ormiańskiej już nie ma informacyjnego banera, a rozpoczęto montaż samego ołtarza. Obudowę ołtarza zaczęto montować jeszcze latem. Teraz ustalamy główne elementy ołtarza – krucyfiks i towarzyszące postacie a także tło, z którym konserwatorzy mięli sporo pracy. Jak okazało się tło było ozdobione cieniutkimi łuskami różnokolorowego szkła i konserwatorzy długo zastanawiali się w jaki sposób go zachować i czy nie będzie ołtarz zbytnio kolorowy. Ponad 250 elementów ołtarza powinniśmy zmontować do połowy listopada” - zaznaczyła podczas briefingu przewodnicząca zarządu ds. ochrony historycznego środowiska Rady Miejskiej Lwowa Lilia Onyszczenko.
    Szczegóły - kliknij tutaj

  • Dodano: 2012-10-24

     

    24 października przypada 454 rocznica urodzin (1558 – Lwów) Szymona Szymonowica, pseudonim Simon Simonides Bendoński, humanisty i poety okresu renesansu pochodzenia ormiańskiego.
    W latach 1570  -1575 uczęszczał do lwowskiej szkoły katedralnej. Następnie od roku 1575 studiował w Akademii Krakowskiej na wydziale sztuk wyzwolonych. W roku 1577 otrzymał stopień bakałarza artium. Studia kontynuował we Francji i Belgii. Do Polski wrócił przed rokiem 1583 i osiadł we Lwowie, zajmując się tam pracą pedagogiczną. Od roku 1586  związany był z Janem Zamoyskim (sławił go w swych wierszach), z którym współorganizował w latach 1593-1605 Akademię Zamojską . Dzięki niemu uzyskał na sejmie roku 1590 tytuł szlachecki, herb Kościesza z odmianą i przybrał przydomek Bendoński. W tym samym roku (1590) otrzymał nominację na poetę Sacrae Maiestatis Regiae, a papież Klemens VIII przysłał mu podobno wieniec poetycki w zamian za dedykowany mu poemat Joel propheta z roku 1593. Równocześnie (1595) dzięki staraniom poety powstała w Zamościu wzorowa drukarnia przy Akademii Zamojskiej. W roku 1599 ostatecznie opuścił Lwów i przeniósł się do Zamościa. W roku 1598 otrzymał od kanclerza w dzierżawę kilka wiosek, m.in. Czernięcin w powiecie krasnostawskim, gdzie często przebywał. Jednocześnie zajęty był zarządzaniem Akademią Zamojską. Dzięki samokształceniu zdobył wiedzę medyczną i leczył nawet syna hetmana, Tomasza, którego wychowaniem zajmował się w latach 1601-1614. Uwolniwszy się od zajęć pedagogicznych osiadł na stałe w ulubionym Czernięcinie i oddał się intensywnie działalności literackiej. Zmarł 5 maja roku 1629 w Czernięcinie a pochowany został w Zamościu. Jego bogata biblioteka przeszła na własność Akademii Zamojskiej. Stworzył polską nazwę gatunku - sielanka.
    Rok jego śmierci zamyka epokę polskiego renesansu.
    Był bardzo cenionym poetą, jednym z najwybitniejszych twórców epoki staropolskiej. Opublikował m.in.: poematy łacińskie sławiące zwycięstwa J. Zamoyskiego Flagellum livoris (1588), Aelinopean (1589), wiersze okolicznościowe, np. Epithalamion (1592) - na ślub Zygmunta III i Anny Austriaczki, dramaty Castus Ioseph (1587) i Pentesilea (1618). W 1614 wydał Sielanki, które przyniosły mu sławę. Także m.in. zbiór wierszy Poemata aurea (Lejda 1619).

    24 października przypada 454 rocznica urodzin (1558 – Lwów) Szymona Szymonowica, pseudonim Simon Simonides Bendoński, humanisty i poety okresu renesansu pochodzenia ormiańskiego.

    W latach 1570  -1575 uczęszczał do lwowskiej szkoły katedralnej. Następnie od roku 1575 studiował w Akademii Krakowskiej na wydziale sztuk wyzwolonych. W roku 1577 otrzymał stopień bakałarza artium. Studia kontynuował we Francji i Belgii. Do Polski wrócił przed rokiem 1583 i osiadł we Lwowie, zajmując się tam pracą pedagogiczną. Od roku 1586  związany był z Janem Zamoyskim (sławił go w swych wierszach), z którym współorganizował w latach 1593-1605 Akademię Zamojską. Dzięki niemu uzyskał na sejmie roku 1590 tytuł szlachecki, herb Kościesza z odmianą i przybrał przydomek Bendoński. W tym samym roku (1590) otrzymał nominację na poetę Sacrae Maiestatis Regiae, a papież Klemens VIII przysłał mu podobno wieniec poetycki w zamian za dedykowany mu poemat Joel propheta z roku 1593. Równocześnie (1595) dzięki staraniom poety powstała w Zamościu wzorowa drukarnia przy Akademii Zamojskiej. W roku 1599 ostatecznie opuścił Lwów i przeniósł się do Zamościa. W roku 1598 otrzymał od kanclerza w dzierżawę kilka wiosek, m.in. Czernięcin w powiecie krasnostawskim, gdzie często przebywał. Jednocześnie zajęty był zarządzaniem Akademią Zamojską. Dzięki samokształceniu zdobył wiedzę medyczną i leczył nawet syna hetmana, Tomasza, którego wychowaniem zajmował się w latach 1601-1614. Uwolniwszy się od zajęć pedagogicznych osiadł na stałe w ulubionym Czernięcinie i oddał się intensywnie działalności literackiej. Zmarł 5 maja roku 1629 w Czernięcinie a pochowany został w Zamościu. Jego bogata biblioteka przeszła na własność Akademii Zamojskiej. Stworzył polską nazwę gatunku - sielanka.Rok jego śmierci zamyka epokę polskiego renesansu.

    Był bardzo cenionym poetą, jednym z najwybitniejszych twórców epoki staropolskiej. Opublikował m.in.: poematy łacińskie sławiące zwycięstwa J. Zamoyskiego Flagellum livoris (1588), Aelinopean (1589), wiersze okolicznościowe, np. Epithalamion (1592) - na ślub Zygmunta III i Anny Austriaczki, dramaty Castus Ioseph (1587) i Pentesilea (1618). W 1614 wydał Sielanki, które przyniosły mu sławę. Także m.in. zbiór wierszy Poemata aurea (Lejda 1619).

  • Dodano: 2012-10-22

    2 października w Kijowie, a później 9 października w Mińsku (podczas konferencji dotyczącej Ormian zamieszkujących tereny Rzeczypospolitej) p. Irina Gayuk ze Lwowa zaprezentowała "Ilustrowaną encyklopedię kultury ormiańskiej na Ukrainie. Spis zabytków kultury ormiańskiej w muzeach i archiwach." (Illustrated Encyclopedia of the Armenian Culture in the Ukraine. List of the monuments of the Armenian culture in the museums and archives.)

  • Dodano: 2012-10-18

     

    Konstanty Zarugiewicz  ur. 18 października 1901 w Kutach, syn Jadwigi i Andrzeja Zarugiewiczów  – polski Ormianin, jedno z Orląt Lwowskich, uczestnik walk polsko-ukraińskich o Lwów oraz wojny polsko-bolszewickiej. W 1918 ukończył szkołę średnią. Po wybuchu walk z Ukraińcami o Lwów, już pierwszego dnia, 1listopada 1918, zgłosił się jako ochotnik do oddziału kapitana Romana Abrahama na Górze Stracenia, gdzie został dwukrotnie odznaczony w rozkazie dziennym. Po wycofaniu Ukraińców ze Lwowa wziął udział w bitwach pod Gródkiem Jagiellońskim i Bartatowem, gdzie został ponownie odznaczony. Wiosną 1919 uczestniczył w polskiej ofensywie, walczył pod Skniłowem i Trembowlą. Do Lwowa powrócił z końcem lata i wstąpił na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej.  Wiosną 1920 musiał przerwać studia, gdyż został wysłany na Spisz, gdzie w czasie plebiscytu był komendantem odcinka. Po wybuchu wojny polsko -bolszewickiej wrócił do Lwowa i ponownie wstąpił do Oddziału Ochotniczego Romana Abrahama jako sierżant w kompanii karabinów maszynowych. W bitwie pod Chodaczkowem k. Tarnopola został ranny, a następnie razem ze swoim oddziałem wycofał się za linię Busk -Krasne. Zginął 17 sierpnia 1920, walcząc z konnicą  Budionnego w bitwie pod Zadwórzem (zwanej Polskimi Termopilami). Mimo prób rodzinie nie udało się odnaleźć ciała.
    W 1921 roku został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych, a w 1933 Krzyżem Niepodległości.

    Konstanty Zarugiewicz  urodzony 18 października 1901 w Kutach, syn Jadwigi i Andrzeja Zarugiewiczów  – polski Ormianin, jedno z Orląt Lwowskich, uczestnik walk polsko-ukraińskich o Lwów oraz wojny polsko-bolszewickiej. W 1918 ukończył szkołę średnią. Po wybuchu walk z Ukraińcami o Lwów, już pierwszego dnia, 1listopada 1918, zgłosił się jako ochotnik do oddziału kapitana Romana Abrahama na Górze Stracenia.. Po wycofaniu Ukraińców ze Lwowa wziął udział w bitwach pod Gródkiem Jagiellońskim i Bartatowem, gdzie został ponownie odznaczony. Wiosną 1919 roku uczestniczył w polskiej ofensywie, walczył pod Skniłowem i Trembowlą. Do Lwowa powrócił z końcem lata i wstąpił na Wydział Mechaniczny Politechniki Lwowskiej.  Wiosną 1920 musiał przerwać studia, gdyż został wysłany na Spisz, gdzie w czasie plebiscytu był komendantem odcinka. Po wybuchu wojny polsko -bolszewickiej wrócił do Lwowa i ponownie wstąpił do Oddziału Ochotniczego Romana Abrahama jako sierżant w kompanii karabinów maszynowych. W bitwie pod Chodaczkowem k. Tarnopola został ranny, a następnie razem ze swoim oddziałem wycofał się za linię Busk -Krasne. Zginął 17 sierpnia 1920, walcząc z konnicą  Budionnego w bitwie pod Zadwórzem (zwanej Polskimi Termopilami). Mimo prób rodzinie nie udało się odnaleźć ciała. W 1921 roku został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych, a w 1933 Krzyżem Niepodległości.

     

sponsorzy i partnerzy:
Materiały publikowane na stronie są własnością Fundacji Armenian Foundation
Kopiowanie bez zgody Fundacji jest zabronione.